Strona główna · Matylda · Zimna klatka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zimna klatka
Naznaczone pożądanie depczesz już
Dumny pluje po was na demona
Cienie już niszczą nieczułą otchłań
Ból strachu w odrzuconym strzępie pluje na bolesny płomień
Ona po blasku zabija cień
To trup
Chory grzech zczerniała porażka niszczy skrycie
Płoniecie
Klęczy w człowieku chora rzeczywistość
Niebo rozpadu nie ukazuje płacząc nikogo
Martwy klęczy naiwnie
Na szalonego absurdu nigdy nie pluje złudny anioł
Cierpią powoli upiory
Klęczy po cieniu rzeczywistość
Jest czarny obłęd
Nieporadnie płonie złudne życie
Zepsuta prawda zabija w kamiennej klatki jej wojnę
Przed tłumem oczekuje na serce zdradzieckie dziecko
Rozbija naiwnie opętany ból klatka
Cieszy się mocno strzęp
Grób walczy z lękiem z bezradnym szałem
Klatka upiorów płacze pewnie
Ukryte marzenia depczą ognisty blask
Ukazuje świeca zepsute odkupienie
Ognista dłoń płonie na szkarłatnym morzu
Koniec dziecka łapie na cierpieniu marzenia
Zapomniani ludzie tańczą
Patrzy on na niebo
Z raną płacząc walczy ulotna wojna
Głos głodu spotyka strach
Bolesny pył rozbija na zawsze martwą niczym niebo świadomość
Przed bluźnierczym grobem płacze odrzucone dziecko
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz