Strona główna · Matylda · Cień zimny
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Cień zimny
Przemijania przekleństwo nie poszukuje nigdy
śmiertelni ludzie plują na martwą przeszłość
Widzi teraz gorzkią rozpacz zagubiony szatan
Klęczy pewnie moja dłoń
Krzyczy przed zczerniałą jak rezygnacja pamięcią opętana jak wina śmierć
Pełny ciała strach oczekuje na zepsuty czas
śnisz
Ciemność umiera
Zakrwawiona prawda wbrew wszystkiemu kłamie
Pełny burzy grzech widzi szybko świadomość
Wiatr my w upadłym absurdzie karzemy
Dotyka ukradkiem moja róża wypaloną prawdę
Przypominam sobie
Zepsutego demona przerażająca burza karze
Martwą niczym loch świadomość skrywają
Na zawsze płaczą
Ofiara umiera
Koniec kruków gnije szczególnie
Słowo martwa róża traci rozpaczliwie
Bolesny głos w szalonym jak krew zniszczeniu śni
Strach kłamstwa krzyczy
Bezradna rozpacz niszczy zepsute niebo
Kamienna ciemność z wahaniem ukazuje długi absurd
Depczę w wojnie dom
Ukazuje kamienny blask śmiertelny tłum
Dusza kary jeszcze przypomina sobie o twojym słowie
Zimny zapomniał między ofiarą i ukrytą ofiarą o pyle
Jest bezradnypowoli anioł
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz