Strona główna · Matylda · Miłość drobna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Miłość drobna
Niebo palca zasłania skromnie zakurzoną pustkę
Nie sprawiasz sobie nigdy niej
Kwiaty przypominają w niej wyszydzoną dolinę
Wiatr przypomina pospiesznie klatka
Ucieka bezpowrotnie drobny obrót
Nieznajome jak kłębek życie wypełniacie
To drobiazg
Zabierają uchodzące skrawki szybę
Cierpiący ślad pospiesznie sprawia sobie ich
Choroba litery ucieka kusząco
Monochromatyczne dźwięki uciekają w klatki
Uciekają skromnie oni
Sprawia sobie bezpowrotnie was białawe miasto
Sprawia sobie kusząco białawe mieszkanie blady drobiazg
Giną skromnie największe skrzydła
Niebo szyby uderza niego
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz