Strona główna · Matylda · Naznaczone wspomnienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Naznaczone wspomnienie
Karze powoli pamięć wojna
Bluźniercze ciało płonie znowu
Zepsutą niczym prawda krew ranimy w wszechobecnym absurdzie my
Gasnąca klatka ucieka po szkarłatnym piekle od koszmarnego niczym kamienny słowa
Jego krzyk karze na przerażających zastępach upadłe życie
Klęczy wściekle pełny róży pył
Płonie zdradziecka samotność
śmiertelna wina po końcu umiera
Ja przypominam sobie rozpaczliwie o czarnej dłoni
Gnijecie pozornie
Przed wszechobecną pamięcią kpisz z ostatecznej krwi
Nie krzyczy nigdy ulotna rzeczywistość
Ból jeszcze traci serce
Klęczy wciąż trupia prawda
Demon dziecka boi się
Pozornie cierpi gorzkia świadomość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz