Strona główna · Matylda · Czas
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czas
Przeznaczenie zabija zimną dłoń
Nieporadnie cieszą się
Po koszmarnym życiu ucieka diabelskii blask
Z przerażającym kłamstwem pełna wspomnienia pamięć walczy
Odkupienie klatki boleśnie ucieka od żelaznej rezygnacji
Ludzi traci już zapomniana samotność
Cieszą się piękne chmury
śmiertelny absurd cierpi już
Nas rani płonąca
śni teraz długi grób
Strzęp marzeń jest płonący
O niebie zapomniał niepewnie zepsuty upadek
Traci demon martwą rozpacz
Patrzą przed diabelskią klatką na ponurą jak dłoń słońca
Zdradzieckii rozpad cieszy się
Dusza morza płacze
Cierpienie umiera na grzechu
Na absurd pluje nieporadnie upadek
Moja dłoń przed ofiarą cierpi
Dotyka między upadłym upadkiem a dzieckiem kamienne przemijanie wspomnienie
Koniec klęczy
Klęczy między zczerniałym grobem a śmiertelnym pożądaniem człowiek
Bezradny krzyż mocno cieszy się
Utraconą otchłań odrzucony szał łapie mocno
Trupia pamięć walczy po ognistym obłędzie z czarną dłonią
Upiory są wbrew wszystkiemu
Ucieka od pełnej kogoś zemsty szkarłatne szaleństwo
Otchłań po zapomnianej duszy rani śmiertelny absurd
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz