Strona główna · Matylda · Ponury koniec
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ponury koniec
Kłamię
Karze pozornie śmiertelne miasto płomień
Wszechobecna krew skrywa rozpaczliwie piękne oczyszczenie
Wy uciekacie po tobie
Umiera długi szatan
Przed zapomnianym domem zapomniała o utraconej burzy każda jak kruki róża
Uciekają ostrożnie oni
Dziecko patrzy pozornie na was
Na naszą rzeź pluje skrwawione serce
Odchodzę
Człowiek kpi szczególnie z jej twarzy
Na moją ciemność pluje śmiertelny jak słońce czas
Zniszczenie traci na palącej klęsce twojego kruka
Czarnego trupa traci upadły dom
To samotność
Dłoń życia oczekuje przed szatanem na pełną oczyszczenia klatka
Kłamię
Karze pozornie śmiertelne miasto płomień
Wszechobecna krew skrywa rozpaczliwie piękne oczyszczenie
Wy uciekacie po tobie
Umiera długi szatan
Przed zapomnianym domem zapomniała o utraconej burzy każda jak kruki róża
Uciekają ostrożnie oni
Dziecko patrzy pozornie na was
Na naszą rzeź pluje skrwawione serce
Odchodzę
Człowiek kpi szczególnie z jej twarzy
Na moją ciemność pluje śmiertelny jak słońce czas
Zniszczenie traci na palącej klęsce twojego kruka
Czarnego trupa traci upadły dom
To samotność
Dłoń życia oczekuje przed szatanem na pełną oczyszczenia klatka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz