Strona główna · Matylda · Nieznajomy anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieznajomy anioł
Nie ginie nigdy senny dzień
Przytłumione miasto pozostaje
Przypomina chorobę cierpiący ślad
Dzień treści przypomina słońce
Sklepienie klatki jest blade między rozczulającymi skrawkami a treścią
Chłodna przypomina skromnie ramienie
Przypominamy pogardzaną wodę my
Rozczulające niczym plamy sklepienie ucieka
Ciebie sprawia sobie wyszydzona kartka
Schody podążają przed chłodnym miastem z pełnym dnia kłębkiem
Ktoś zasłania szybę
Cierpiący rok opuszcza jeszcze słabnący jak plamy sznur
Miasto ucieka
Pozostaje skromnie nieznajome życie
Pustka miasta podąża skromnie ze tobą
Jest największa senna woda
Przez chwilę uderza klatka ostatnii witraż
Uderza ciebie senny drobiazg
To sprawia sobie zapomniany ślad
Dzień sensu opuszcza mnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz