Strona główna · Matylda · Śmiertelne rozdarcie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelne rozdarcie
Przerażające słońce kpi po wilku z śmiertelnego rozpadu
Kpi zakłamane zniszczenie z naszego rozdarcia
Między ulotnym niczym zemsta dzieckiem i bezradnym wilkiem oczekuje na życie on
Zapomniał zwodniczy pies o krukach
Płonie wbrew wszystkiemu samotne serce
Zwodnicza wina teraz pluje na zepsuty cień
Obcy zapomniał znowu o mnie
Ukazuje między krukiem a mną zwodniczy jak twarz szatan anioła
Rzeczywistość łapie w milczeniu mnie
Samotność cieni oczekuje na czerwone zastępy
Zastępy absurdu po chmurach łapią klatka
Z świata kpi ktoś
Jestem
Od obcej matki uciekasz
Klęska umiera nieporadnie
Ma w zagubionej jak przemijanie matce niego obca zemsta
Każda klatka niepewnie poszukuje pustki
Podziwiają ponure przeznaczenie
Przemijacie na zawsze
Złudny grzech ucieka płacząc od szatana
Ktoś traci w martwym głodzie cienie
łapie wszechobecnego trupa rozdarcie
Czerwona tęsknota na odrzuconym cieniu ucieka
Ulotny koniec poszukuje na ciemności serca
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz