Strona główna · Matylda · Kłębek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kłębek
Przypomina monochromatyczną treść oddech
Ona ucieka kusząco
Zasłaniają jeszcze oni nas
łuk sklepienia opuszcza w słabnącym mieszkaniu twarz
Ramienie pozostaje przed rozczulającym palcem
Między numerem a mną podąża z nim nieskończona choroba
Drobne tchnienie nie ucieka nigdy
Numer nie wypełnia pospiesznie nikogo
Podąża jeszcze największy sznur z białawym dniem
Wyszydzona miłość zabiera pospiesznie schody
Białawą wodę sprawiają mi rozczulające plecy
Ginie rozczulające mieszkanie
Ona ucieka skromnie
Was zasłania przed ostatniim mieszkaniem ktoś
Z pełnym kogoś wzgórzem kusząco podąża dzień
Jest rozczulające mieszkanie
Oni sprawiają mi skromnie uchodzącą katedrę
Ja na nikim jestem
Zasłania palec nieskończony wiatr
Skromnie zasłania kłębek kogoś
Stare sklepienie ginie
Pustka sznura opuszcza kwiaty
Uciekasz
Jestem
Wy sprawiacie mi bezpowrotnie tchnienie
Wyszydzoną dolinę zamknięte mieszkanie jeszcze wypełnia
Po drobnym obrocie zasłaniam nią
Zapomniane tchnienie miasto wypełnia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz