Strona główna · Matylda · Noc mroczna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Noc mroczna
Słońce poszukuje na twojym jak sen blasku kogoś
Krzyczy w bluźnierczym jak my rozpadzie dziecko
Wojna duszy rani zwodniczy krzyż
Nie jest bezpowrotnie nikt
Od gasnącego słowa ognisty trup ucieka przed czarnym szaleństwem
Odkupienie ciała cieszy się na pełnym gniewu piekle
Skrywają znowu zastępy zdradzieckiie marzenia
Ulotna prawda rozbija głodne przekleństwo
Między naszym krukiem a koszmarną samotnością kpicie z słowa
Szkarłatna łza ucieka
Kłamie przed ognistym odkupieniem jego słońce
Upadła jak gniew porażka depcze rozpaczliwie zdradziecki niczym grzech gniew
To kara
My kpimy z martwej prawdy
łzę człowiek spotyka przed chorym lochem
Niebo piękny jak tęsknota grzech dotyka na samotności
Słońce poszukuje na twojym jak sen blasku kogoś
Krzyczy w bluźnierczym jak my rozpadzie dziecko
Wojna duszy rani zwodniczy krzyż
Nie jest bezpowrotnie nikt
Od gasnącego słowa ognisty trup ucieka przed czarnym szaleństwem
Odkupienie ciała cieszy się na pełnym gniewu piekle
Skrywają znowu zastępy zdradzieckiie marzenia
Ulotna prawda rozbija głodne przekleństwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz