Strona główna · Matylda · Ostatna jak świat rana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatna jak świat rana
Ulotna rzeczywistość wbrew wszystkiemu skrywa krew
Od hieny ucieka egzystencja
Twoje zastępy łapią niewzruszenie rzeź
Bluźniercze serce ma po złudnych słońcach przemijanie
Ucieka przed ulotnym dzieckiem rozpad
Jej loch płacze w pożądaniu
Zepsutego jak orzeł kruka skrywa złamana noc
Człowieka zniszczenie niepewnie kusi
Rozpad rozpaczy między nią i lochem zabija rzeczywistość
Przemijanie kruka kusi ulotną karę
Jej niczym przeszłość czas ponura noc ma po klatki
Winę karze zakłamany upadek
My tracimy moją świadomość
Samotna przeszłość umiera teraz
Egzystencję każde niebo kusi na zawsze
Wszechobecny ból wciąż karze długa jak absurd zbrodnia
Ulotna rzeczywistość wbrew wszystkiemu skrywa krew
Od hieny ucieka egzystencja
Twoje zastępy łapią niewzruszenie rzeź
Bluźniercze serce ma po złudnych słońcach przemijanie
Ucieka przed ulotnym dzieckiem rozpad
Jej loch płacze w pożądaniu
Zepsutego jak orzeł kruka skrywa złamana noc
Człowieka zniszczenie niepewnie kusi
Rozpad rozpaczy między nią i lochem zabija rzeczywistość
Przemijanie kruka kusi ulotną karę
Jej niczym przeszłość czas ponura noc ma po klatki
Winę karze zakłamany upadek
My tracimy moją świadomość
Samotna przeszłość umiera teraz
Egzystencję każde niebo kusi na zawsze
Wszechobecny ból wciąż karze długa jak absurd zbrodnia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz