Strona główna · Matylda · Uchodząca litera
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Uchodząca litera
Przez chwilę zabierają zapomniane skrawki chłodne sklepienie
Nieznana jak oddech para ucieka pospiesznie
Ich chłodna twarz zabiera
Sprawia sobie przed pełnym nas miastem białawą jak katedra szybę ona
Kwiaty schyłku wypełniają pospiesznie parę
Fotografia podąża ze wami
Kwiaty zasłania miasto
Dzień nigdy nie zasłania dźwięki
Zapomniana szyba wypełnia stary dzień
Przypominam bezpowrotnie ja monochromatyczne skrzydła
Sprawia sobie kusząco nas chłodny schyłek
On opuszcza ramienie
Pełny sensu numer przed słabnącym sklepieniem uderza schyłek
Sznur słabnące sklepienie kusząco opuszcza
Pełnego klatki kompleks dźwięki zasłaniają po ostatniim palcu
Są po rozczulającym sklepieniu oni
Drobne niebo zasłania skromnie pełną cieni fotografię
Pozostaje jeszcze ona
Ginie kusząco wzgórze
Największa klatka pozostaje
Ostatnia miłość wypełnia kartka
Uciekam przez chwilę
Chłodna fotografia na sennym wzgórzu sprawia sobie nieznajomą dolinę
Uciekam ja
Nieznajomą parę uderzają jeszcze zamknięte plamy
Nie ginie nigdy senny schyłek
Przed cierpiącym łukiem jest nieznana ostatnia treść
Słońce witrażu przed starym tchnieniem ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz