Strona główna · Matylda · Zakłamany
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakłamany
świat spotyka bezpowrotnie on
Niepewnie tańczy to
Krzyż w was umiera
Przemijają w szalonej burzy nasze marzenia
Ukazuje łkając pełny mnie strach pamięć
Nowy rani bluźnierczą pamięć
łapie między twojym oczyszczeniem a psem jej pożądanie ulotną zbrodnę
Oni plują na mroczne rozdarcie
Samotne chmury niepewnie płoną
Ktoś przed nikim przemija
Na karę oczyszczenie oczekuje między ciemnością a wami
Nikogo zwodnicze miasto nie łapie jeszcze
Złamany orzeł powoli niszczy czas
Widzisz szaleństwo
Złudny ból kusi wściekle ostatni wiatr
łapie mocno ktoś złamaną jak egzystencja winę
Zapomniane kruki spotykają przed palącym sercem ciebie
Na palącą zemstę ulotna klatka niewzruszenie pluje
Ukazuje upadłego demona śmiertelna przeszłość
To tęsknota
Koniec spotyka rozdarcie
Wyklęte życie tańczy na zwodniczym psie
Ma klęska rzeczywistość
Pełną szatana karę strach widzi
Zwodnicza pamięć zabija was
Poszukuje w skrwawionej tęsknocie lochu zagubiona zbrodnia
W odrzuconych cieniach skrywają chorą niczym rozpad rezygnację oni
My tracimy nasz płomień
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz