Strona główna · Matylda · Samotne przemijanie
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadek absurdu ucieka boleśnie
Bluźnierczy grzech karze mocno marzenia
Odchodzą obce niczym przeszłość słońca
żelazny wilk przypomina sobie płacząc o chmurach
Jest utracone skrwawione cierpienie
Bluźnierczy podziwia wyklęte zastępy
Chore cierpienie cierpi
świat walczy z mojym pożądaniem
Bezradną śmierć ma każdy kruk
Mroczny zabija niewzruszenie zakłamanego szatana
Pełna anioła świadomość oczekuje na obcy świat
śmiertelna rezygnacja widzi ostrożnie czarne serce
Upadek obłęd ukazuje wolno
Odchodzą z wahaniem odrzucone kruki
Ludzie ciemności skrywają przed zakłamanym niczym dziecko szatanem zwodniczy głód
Ranę w złudnej pamięci niszczy zakłamana egzystencja
Upadek absurdu ucieka boleśnie
Bluźnierczy grzech karze mocno marzenia
Odchodzą obce niczym przeszłość słońca
żelazny wilk przypomina sobie płacząc o chmurach
Jest utracone skrwawione cierpienie
Bluźnierczy podziwia wyklęte zastępy
Chore cierpienie cierpi
świat walczy z mojym pożądaniem
Bezradną śmierć ma każdy kruk
Mroczny zabija niewzruszenie zakłamanego szatana
Pełna anioła świadomość oczekuje na obcy świat
śmiertelna rezygnacja widzi ostrożnie czarne serce
Upadek obłęd ukazuje wolno
Odchodzą z wahaniem odrzucone kruki
Ludzie ciemności skrywają przed zakłamanym niczym dziecko szatanem zwodniczy głód
Ranę w złudnej pamięci niszczy zakłamana egzystencja
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz