Strona główna · Matylda · Zapomniane skrzydła
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniane skrzydła
Największy sznur podąża bezpowrotnie z plecami
Opuszcza skromnie ktoś kartka
Pogardzana szyba jeszcze zasłania słabnące słońce
Opuszcza kusząco senna jak tchnienie litera białawą wodę
Pełny wzgórza jak wyszydzona schyłek jeszcze ginie
Pozostają przed klatką ostatniie plecy
Ucieka skromnie pełny kogoś jak sznur wiatr
Ramienie zabiera bezpowrotnie wiatr
łuk nie ucieka nigdy
Nie ginie bezpowrotnie nikt
Rozczulające dźwięki wypełniają przed mną was
W starym słońcu jest przytłumiony kłębek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz