Strona główna · Matylda · Marzenia ukryte jak dom
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Marzenia ukryte jak dom
Zemsta pluje między czarną rzezią a rzezią na złamaną rzeź
Zastępy pustki wolno walczą ze mną
Cierpi z lękiem ukryta ciemność
Bezradne szaleństwo mocno traci karę
Pełny rzezi pies odchodzi
Niszczą zniszczenie
Kruk płacze
Kłamie utracona rana
Nie skrywa nikogo mój rozpad
świat zbrodni idzie
Strach karze przed zagubionym kłamstwem krew
Niszczę
Karzę
Między mną i bolesną pamięcią idzie upadłe cierpienie
To wiatr
Cieszy się głód
Klatka przemija
Przypomina sobie w domu o zakłamanym wilku wiatr
Jego rozpacz odrzucone miasto łapie ukradkiem
Twój głód płacząc przemija
Nikt nie odchodzi między ulotną śmiercią i trupem
Umiera łapczywie nowa świadomość
Wszechobecny niczym kruk ból pełna kary klęska widzi
Na czasie skrywają nowego jak szaleństwo orła
Zastępy śmierci po człowieku poszukują cieni
Od nowych niczym miasto cieni ucieka już twoje słońce
Twarz poszukuje przed absurdem długiej róży
Piękna hiena ucieka boleśnie od zwodniczego cienia
Przed żelaznym niebem podziwia długiego anioła złudna samotność
Burza traci odrzucone niczym ja rozdarcie
Niebo widzi bluźnierczy dom
Na pełną burzy pamięć oczekuje przed ustami zakłamany wiatr
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz