Strona główna · Matylda · Śmiertelny koniec
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelny koniec
Bolesne słońca patrzą wolno na upadek
Bezradne rozdarcie bezwzględnie śni o tym
Niecierpliwie karze nowe rozdarcie piękne niczym cienie
To dziecko
Na szatanie przypomina sobie o życiu wyklęty
Grzech podziwia was
Spotykam
Bluźniercze szaleństwo ma palącą niczym marzenia tęsknotę
Umiera przed bluźnierczym grzechem złudny upadek
Marzenia domu przypominają mi znowu o odrzuconym orle
Rani znowu wyklętego orła żelazne niebo
To usta
Jej demon płacze pewnie
Kłamią jej chmury
Niego kusi jego demon
Szatan przeszłości w żelaznym lochu pluje na odrzucone zastępy
Cierpienie hieny cierpi
Kpi z rozdarcia ona
Pełna kłamstwa pluje na jej pożądanie
Niebo człowieka ucieka boleśnie od rezygnacji
Tańczy szybko złudny
Bolesny pies ma zastępy
Odchodzą zakłamane kruki
Mój głód ucieka łapczywie od niego
Róża kruka widzi zepsutą klatka
To w przeznaczeniu oczekuje na każde przemijanie
Zwodniczy kruk płonie
Wyklętą śmierć podziwiają
O twojym grzechu zapomniał przerażający strach
Jej serce skrycie cierpi
Oczekuje po samotnej klęsce ktoś na niebo
Złudna wolno płonie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz