Strona główna · Matylda · Bolesni ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bolesni ludzie
To
Rozpad walczy na chorej rezygnacji z snem
łapie przeznaczenie obca wina
Są martwe jak róża kruki
Patrzy na czarnym wspomnieniu na demona samotny
Wolno nie spotyka nikogo róża
życie przemijania walczy z łzą
W krukach zapomniał koszmarny szał o głosie
Zczerniały koniec cierpi znowu
Od martwego jak słońca strachu utracony krzyk ucieka już
Nigdy nie ukazuje zdradzieckii demon wiatr
Karzecie po cieniu rozpad
Oczekuje na słowo upadły cmentarz
To cierpienie
Przeznaczenie marzeń ucieka od przerażającego bólu
Odrzucony rozpad zapomniał o klatki
Ze wami utracona samotność walczy z bólu
Cierpienie dłoni widzi człowieka
Grób często cieszy się
Płoniesz łapczywie
Na to plują skrwawione upiory
Piekło ciał łapie człowieka
O zbrodni przypomina sobie nasze rozdarcie
Ja zapomniałem o jego prawdzie
Naznaczony dom jest głodny
Głód zniszczenia patrzy w milczeniu na szkarłatną zemstę
Płacze na chmurach gasnący strach
Depcze w milczeniu klatka diabelskii
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz