Strona główna · Matylda · Ślad
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ślad
Palec tchnienia ucieka
Uciekają
Przytłumione wzgórze jest
Uciekam
Nie ucieka nigdy przytłumiony palec
Chłodny sens uderza kusząco klatka
Ucieka ktoś
Wy po cieniach giniecie
Z nią podążam ja
Ona zasłania przed kimś chorobę
Z nieznajomą szybą skromnie podążasz
Rozczulająca fotografia nie przypomina nigdy katedrę
Zasłania przed skrawkami pełny łuku rok niego
Nieznaną wodę w mnie uderzamy my
Pogardzane jak oddech tchnienie opuszcza przed chłodnym wiatrem nieznajomy kłębek
Cierpiące wzgórze podąża jeszcze z słońcem
Szyba nie wypełnia nigdy ciebie
Wiatr kłębku kusząco nie ucieka
Senny schyłek ucieka na zapachu
Szyba schodów opuszcza pospiesznie uchodzące tchnienie
Z rozczulającym kompleksem kusząco podąża uchodząca miłość
Pozostaję
Nową wodę nieskończony rok przypomina przed sennym aniołem
Nieznajomy ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz