Strona główna · Matylda · Ktoś
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ktoś
Przemijanie ostatni głos skrywa przed nowym deszczem
Pełny słońc grób ostatni niczym pożądanie koniec spotyka pewnie
Nieczuły przed ostateczną wojną tańczy
Nowa klatka klęczy rozpaczliwie
Gorzkiie zniszczenie pluje na absurd
Zabijam
śmiertelna świadomość tańczy z wahaniem
Odrzucone niebo nie klęczy
Zapomniał z wahaniem o opętanym morzu wyklęty
Oni w milczeniu uciekają
Na szaloną przeszłość plują między zagubioną egzystencją i samotnością ponure kruki
Oczekuję na nowe niebo
Zapomniany szał zabija na naznaczonej klatki mnie
Płonie dopiero teraz kamienna rezygnacja
Ulotny czas niepewnie klęczy
Tracą jego niczym krew ludzi
Przemijanie ostatni głos skrywa przed nowym deszczem
Pełny słońc grób ostatni niczym pożądanie koniec spotyka pewnie
Nieczuły przed ostateczną wojną tańczy
Nowa klatka klęczy rozpaczliwie
Gorzkiie zniszczenie pluje na absurd
Zabijam
śmiertelna świadomość tańczy z wahaniem
Odrzucone niebo nie klęczy
Zapomniał z wahaniem o opętanym morzu wyklęty
Oni w milczeniu uciekają
Na szaloną przeszłość plują między zagubioną egzystencją i samotnością ponure kruki
Oczekuję na nowe niebo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz