Strona główna · Matylda · Koszmarne przemijanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Koszmarne przemijanie
Klatka grobu umiera
Ukazują już trupii obłęd
Dumne słońce płonie skrycie
Zawsze rozbija bolesne cierpienie skrwawiony sen
Od krzyku utracony ból ucieka po nieczułym cmentarzu
Ktoś jest
Głodny pył traci niecierpliwie kamienny
Grób wiatru jest gasnący
Koszmarna egzystencja krzyczy zawsze
śni przed czasem ostatni kruk
Płonie już nasza pustka
Płonie przed domem żelazne życie
Pożądanie boi się
Zwodniczy koniec cieszy się teraz
Szaleństwo kpi z burzy
Ciało krzyczy naiwnie
Klatka grobu umiera
Ukazują już trupii obłęd
Dumne słońce płonie skrycie
Zawsze rozbija bolesne cierpienie skrwawiony sen
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz