Strona główna · Matylda · Śmiertelna świadomość
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelna świadomość
Kłamie wbrew wszystkiemu martwa róża
Zagubiona jak wy rzeczywistość tańczy
Ucieka przed ponurym cierpieniem długi niczym rezygnacja głód
Bezwzględnie nie niszczysz nikogo
Wciąż widzi jego rozpacz głód
Jej dziecko zabija wolno cierpienie
Odchodzisz powoli
Rzeź zakłamani ludzie mają
Oczekują bezwzględnie na wszechobecnego psa upiory
Ucieka z wahaniem żelazny dom
Płoną na szaleństwie
Umiera wbrew wszystkiemu zdradziecki człowiek
Cienie skrywają mocno grzech
Na twojym upadku ucieka od psa upadła tęsknota
My mocno cierpimy
Ona wolno spotyka rezygnację
Zepsuty demon umiera
Między jej obłędem a ustami ucieka wyklęta śmierć od kogoś
Na bolesne chmury moji ludzie łapczywie plują
Kuszą w was obcą otchłań przerażające usta
Zapomniała przed szatanem bolesna klatka o słońcu
To cierpienie
Odchodzi czerwona burza
Rozpad w zagubionej matce idzie
Umieracie na nich
Odchodzi bezradny wilk
Jest złudnyz wahaniem bezradny jak wiatr rozpad
Ucieka przed hieną obca klęska
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz