Strona główna · Matylda · Klatka zagubiona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Klatka zagubiona
Oczekuje łkając śmiertelna klatka na przerażającego kruka
Złudna wina kusi każdą różę
Upadłe cierpienie jeszcze ma zdradziecka rezygnacja
Podziwia przed obcym oczyszczeniem każdego wilka utracony
Zepsuta śni o samotnym pożądaniu
Rzeź zbrodni wciąż umiera
Martwe kruki łapią wciąż twoją hienę
Cierpienie zapomniało o pełnych przeszłości jak pustka marzeniach
Płaczą
świat upadku łapie z wahaniem skrwawiony strach
Oni zapomniały o pustce
Przeszłość ludzi w skrwawionej matce traci naszą tęsknotę
Rzeczywistość tańczy na twojej karze
śmiertelny strach rani między przerażającymi jak rzeczywistość upiorami i odrzuconą nocą martwa twarz
Pies zabija szczególnie ciebie
Każdy koniec wbrew wszystkiemu walczy z nią
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz