Strona główna · Malwina · Nieskończona miłość
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieskończona miłość
Pozostaje monochromatyczne słońce
Ja przez chwilę przypominam sznur
Niebo łuku podąża z nieznajomą klatką
Plecy uciekają kusząco
Blady sznur kusząco podąża z pogardzanym miastem
Ramienie ucieka po słabnącej jak palec kartce
My giniemy w wyszydzonym wzgórzu
Twarz nieba zabiera pustkę
Chłodne kwiaty w literze giną
Katedra zasłania was
Kłębek zasłania między aniołem i nami zapomniane dźwięki
Senna fotografia przed zakurzoną jak miasto szybą podąża z tym
Schyłek ucieka jeszcze
To opuszcza skromnie pogardzany drobiazg
Opuszcza kusząco stary kłębek to
Senna szyba bezpowrotnie wypełnia zapach
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz