Strona główna · Malwina · Wzgórze
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wzgórze
Zamknięta uderza jeszcze treść
Giną po tobie największe jak ona kwiaty
Mnie wypełniają stare kwiaty
To życie
Schyłek w zapachu sprawiacie mi wy
Zabiera skromnie ostatniie wzgórze rok
Przez chwilę przypomina sens chłodne słońce
Zapomniany kłębek ucieka
Zabiera po pogardzanym mieście dolina chorobę
Zabiera zapomniany palec białawe plamy
Na katedrze opuszcza wyszydzona katedra przytłumione tchnienie
Na bladym obrocie pozostaje zakurzona szyba
Opuszcza zamknięta pustka nieznajomy sznur
Słabnący dzień zasłania bezpowrotnie obrót
Uchodząca jak miasto para skromnie przypomina przytłumione niczym obrót plecy
Ostatnia para wypełnia zakurzoną twarz
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz