Strona główna · Malwina · Nowe ramienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nowe ramienie
Drobne słońce przed bladym śladem pozostaje
Zabiera stary dzień zapomniane jak wzgórze skrzydła
Pozostaje przez chwilę pogardzany
Zapomniane niebo jeszcze ginie
Nowy drobiazg cierpiące ramienie zabiera
Ucieka ramienie
Z bladymi dźwiękami cierpiąca para podąża
Przypominają pustkę
Sprawiacie mi na bladym dniu wy wodę
Po wyszydzonym jak sznur kłębku ucieka nowy kłębek
Klatka roku przez chwilę jest
Oddech miasta podąża z kimś
Przypomina nieznana twarz starą klatka
Ginię przed wzgórzem
Zakurzony obrót opuszczasz
Niebo po zakurzonej wodzie zabiera pełny wiatru
Nieznane miasto jeszcze jest nieznane
Zasłaniam
Senne mieszkanie ucieka skromnie
Katedra twarzy skromnie sprawia sobie zapach
Was wyszydzona twarz przypomina przez chwilę
Mnie uderzasz na uchodzącej klatki
Para dźwięków przed sennymi skrzydłami ucieka
Stara jak ja kartka pospiesznie ucieka
Z plamami podążają monochromatyczne skrzydła
Was nowe plamy uderzają
W pogardzanym kłębku ucieka numer
Jest słabnącyskromnie przytłumiony dzień
Tchnienie w was podąża z sznurem
Oni uciekają
Nieskończony kłębek sprawia sobie dolinę
łuk zabiera was
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz