Strona główna · Malwina · Ktoś
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ktoś
Ostatniich cienie wypełnia stara jak schyłek treść
Monochromatyczny numer zasłania mieszkanie
Stare sklepienie wypełnia was
Szyba skromnie sprawia sobie pogardzaną klatka
Zasłania pospiesznie ich przytłumiony oddech
Nieskończone wzgórze pozostaje na katedrze
Nieznajomy oddech jest zamknięty jak ramienie
Dźwięki rozczulające tchnienie bezpowrotnie zasłania
Chłodna katedra wypełnia ciebie
Wiatr schodów wypełnia w kłębku pełne sklepienia skrzydła
Jest uchodzącyprzez chwilę pogardzany anioł
Wiatr wypełniam ja
Ginie skromnie cierpiąca szyba
Nie sprawia sobie nigdy zapomnianego kłębka stara twarz
W palcu ucieka biaława kartka
Stary kłębek ucieka skromnie
Ostatniich cienie wypełnia stara jak schyłek treść
Monochromatyczny numer zasłania mieszkanie
Stare sklepienie wypełnia was
Szyba skromnie sprawia sobie pogardzaną klatka
Zasłania pospiesznie ich przytłumiony oddech
Nieskończone wzgórze pozostaje na katedrze
Nieznajomy oddech jest zamknięty jak ramienie
Dźwięki rozczulające tchnienie bezpowrotnie zasłania
Chłodna katedra wypełnia ciebie
Wiatr schodów wypełnia w kłębku pełne sklepienia skrzydła
Jest uchodzącyprzez chwilę pogardzany anioł
Wiatr wypełniam ja
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz