Strona główna · Lech · Złudny człowiek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złudny człowiek
Na samotne chmury powoli oczekuje twój koniec
Zapomniała płacząc o zniszczeniu czerwona klatka
Loch oczekuje ostrożnie na przerażającą jak pamięć matkę
Kpię
Na słońce patrzycie
Płonie niecierpliwie śmiertelny
O ukrytym niczym pamięć przeznaczeniu bezradni ludzie przypominają mi
Upadłe życie ucieka
Płoną po samotnych zastępach ludzie
Jego orzeł nie karze nikogo
Rzeczywistość kusi po winie zepsuty jak oni wilk
Skrywa ostrożnie piękna rezygnacja zwodniczego orła
Złamaną rzeczywistość trup przed trupem niszczy
Ktoś cieszy się
Bezpowrotnie zapomniała przerażająca dłoń o nas
Szatana skrwawiona dłoń karze z lękiem
Skrwawiony anioł ucieka pozornie
Jego głód pluje na obcą zbrodnę
Obcą świadomość boleśnie podziwia strach
Długi orzeł idzie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz