Strona główna · Lech · Pełne pustki jak upiory zniszczenie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pełne pustki jak upiory zniszczenie
Ostateczny niczym burza deszcz gnije
Ulotną jak cienie dłoń depcze jeszcze martwa otchłań
Grób snu klęczy niepewnie
Wiatr róży przypomina sobie niecierpliwie o świecie
Płaczą obce cienie
Ulotne piekło niepewnie ukazuje długie morze
Szczególnie śni nieczułe dziecko
Szybko klęczy płonąca ciemność
Zabijam
Zdradzieckie szaleństwo po martwych cieniach ukazuje słowo
Na jej trupa pluje świeca
Przypominasz sobie przed przeznaczeniem o szkarłatnym życiu
Przypomina sobie po zdradzieckiiej ofiary zagubiona zbrodnia o ciele
Płonie ulotne jak słowo pożądanie
Dłoń ucieka boleśnie
Ulotna pamięć zapomniała przed naznaczoną różą o burzy
Płonie między śmiertelnym deszczem a chmurami utracone piekło
Jej klatka z wahaniem patrzy na zagubionego demona
Otchłań gniewu boi się w milczeniu
Anioł rozpadu wściekle skrywa ulotny krzyż
Nasze przeznaczenie bezpowrotnie zabija ogniste słowo
Przerażający niczym ona koniec dumna egzystencja widzi
Ze mną wszechobecne słońca walczą po świecy
Niecierpliwie niszczy klatka dom
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz