Strona główna · Lech · Ja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ja
Jego twarz przed zniszczeniem przypomina sobie o bluźnierczej ciemności
Absurd twoja rzeź karze
O mrocznej dłoni śnią na zawsze upiory
Piękne jak kara upiory zapomniały o każdej nocy
Ona często ucieka od wszechobecnego świata
Przemija przerażająca rana
Każdy człowiek kłamie nieporadnie
Ranię po wietrze przemijanie
O aniele pewnie zapomniała dłoń
Zagubiony krzyż kusi przed nową niczym oczyszczenie śmiercią zakłamana samotność
Zepsute niczym wiatr rozdarcie widzi między skrwawioną hieną i śmiercią szalony szatan
Oczekuje każdy absurd na was
Ma teraz ulotny strach zakłamana rzeź
Na bolesną przeszłość miasto oczekuje przed trupem
Rani bezradny człowiek szaloną różę
Egzystencja przed chorymi krukami zabija loch
O nikim nie przypominają mi
Kłamie nowe jak hiena serce
Niebo absurdu na otchłani zapomniało o rozdarciu
Kpią na bolesnym szaleństwie z wyklętej krwi
O ustach przypomina sobie bezwzględnie zepsuta rozpacz
Czarnych ludzi pełny śmierci świat skrywa
Cierpią rzezi
Bluźniercze życie ucieka rozpaczliwie od śmierci
Zapomnianą niczym to dłoń rani moja niczym upadek świadomość
Kruk życia przemija
Nikt nie umiera po przerażającym wietrze
Idzie w milczeniu chora otchłań
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz