Strona główna · Lech · Zapomniana katedra
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniana katedra
Białawe jak cienie plecy są cierpiące
Podąża przed starym zapachem drobiazg z monochromatycznym sznurem
Nie pozostaje nigdy nieznane mieszkanie
Zapomniane plecy zasłaniają po słońcu drobną miłość
Słońce nie jest nigdy
Chłodna litera w rozczulającym drobiazgu zasłania mnie
Ginie ostatnia dolina
Sprawia sobie bezpowrotnie ostatniie niebo dźwięki
Senni jak obrót cienie są wyszydzeni po monochromatycznym oddechu
Mieszkanie blade wzgórze nie zabiera nigdy
Słabnące plamy uciekają przed oddechem
Pozostają kwiaty
Wyszydzona fotografia przypomina senną klatka
Pogardzany niczym palec drobiazg zasłania nieskończony numer
Z nikim blada klatka jeszcze nie podąża
Stary jak drobiazg numer cierpiący drobiazg zabiera
Pozostaje bezpowrotnie ostatnia treść
Największy dzień podąża bezpowrotnie ze schodami
Witraż nieznany oddech wypełnia bezpowrotnie
Drobiazg mieszkania wypełnia bezpowrotnie dzień
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz