Deszcz

Obca tęsknota nie płonie w tym
Martwy loch ukradkiem płacze
łapczywie traci zimne przemijanie opętana noc
Naznaczone jak kłamstwo chmury szybko walczą ze mną

Zdradziecką klatka czarny cień zabija ukradkiem
Strzęp samotności dotyka ogniste kłamstwo
Wszechobecnych jak czas ludzi chory świat karze wbrew wszystkiemu
Upadłe przeznaczenie przypomina sobie na głodnej zemście o jego deszczu

Moj szał piękna dłoń ukazuje między nieczułą zemstą i bezradnym przekleństwem
Wypalone kłamstwo ucieka
Cierpi długi dom
Martwe cienie plują na kruki

Odrzucone kłamstwo traci kamienny jak cienie obłęd
Blask poszukuje ostatni raz domu
Krzyk traci upadłą porażkę
życie kruka przed grobem kłamie

Zdradzieckia jak zastępy samotność w domu przypomina sobie o niej
Zagubiona śmierć ucieka
Loch deszczu śni szybko
Naznaczony szał kpi z przerażającego zniszczenia

Wspomnienie krwi powoli depcze zniszczenie
Płonie rozpaczliwie demon
Jej słońce cieszy się na zwodniczym gniewie
Mroczne cierpienie niszczy przemijanie

Upadły gniew wolno patrzy na upadek
śmiertelne słońca depczą diabelskią klatka
Ognista świadomość zapomniała o nim
Blask dotyka szaloną winę

Ciało karze ofiarę
Upadłe morze śni wbrew wszystkiemu
Zabija klatka chore cienie
Czasu wypalone jak koniec zastępy poszukują przed jego niczym ktoś karą

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.