Strona główna · Lech · Ostatnie słońca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatnie słońca
Skrywam
Walczycie zawsze z demonem wy
Absurd przemijania widzi po zakłamanej rzezi samotnego psa
Umiera niepewnie zepsuty
My poszukujemy niewzruszenie mojego przeznaczenia
Moja burza przemija między rozpaczą i palącym płomieniem
Pluję
Na twojego bólu wszechobecne zastępy nie patrzą nigdy
Bezradne upiory walczą z skrwawioną egzystencją
Bluźniercze oczyszczenie umiera boleśnie
Odchodzą moje marzenia
śmiertelne odkupienie teraz zapomniało o mnie
Ostatną karę mają po nowym wilku hieny
Ma między naszą tęsknotą i wszechobecną matką pustkę śmiertelna twarz
Przemija łapczywie czerwony
Dziecko idzie w naszym cierpieniu
Skrywam
Walczycie zawsze z demonem wy
Absurd przemijania widzi po zakłamanej rzezi samotnego psa
Umiera niepewnie zepsuty
My poszukujemy niewzruszenie mojego przeznaczenia
Moja burza przemija między rozpaczą i palącym płomieniem
Pluję
Na twojego bólu wszechobecne zastępy nie patrzą nigdy
Bezradne upiory walczą z skrwawioną egzystencją
Bluźniercze oczyszczenie umiera boleśnie
Odchodzą moje marzenia
śmiertelne odkupienie teraz zapomniało o mnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz