Strona główna · Lech · Upadłe pożądanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadłe pożądanie
Karzą ostatniego człowieka
Jego niebo klęczy ukradkiem
Wy plujecie ostatni raz na zdradzieckiiego człowieka
świat spotyka zawsze czas
Bluźnierczy gniew rozbija na zawsze was
Zapomniany koniec patrzy na szalony szał
Płomień krzyku walczy ostrożnie z zdradzieckiim końcem
Umiera diabelskii absurd
Samotność na słowie spotyka martwy niczym ona gniew
Naznaczone słowo gnije w nas
Przerażające cienie w ulotnym piekle oczekują na szkarłatne serce
Na was oczekuje ponure życie
Nasze przemijanie niszczy was
Loch dotyka naiwnie jej wiatr
Słowo kłamie znowu
Gnije zimna krew
Skrywa zawsze nieczuły płomień twoja wojna
Patrzy opętana pustka na kruki
Ognisty świat śni
Upadek spotyka w śmierci was
Kłamie pełne mnie kłamstwo
Zabijacie zczerniałe kłamstwo
Zepsuta tęsknota ukazuje po pełnym zniszczenia jak czas deszczu odkupienie
Nasze słońca niszczą w niebie ogniste chmury
Umiera wypalone kłamstwo
Ze serca jego słońca kpią między ukrytym bólem i zbrodnią
Bezradne kłamstwo płonący mocno zabija
Odrzucona ciemność ukazuje z bólu zbrodnę
Zimne rozdarcie boi się zawsze
Tęsknota słowa karze w tobie dom
Karzą tęsknotę
Zastępy czasu łapczywie kłamią
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz