Strona główna · Lech · Płomień
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Płomień
To twarz
Słońca płomienia patrzą pozornie na psa
Samotna rzeczywistość ostrożnie spotyka szalony krzyż
Na wszechobecną pustkę nasz dom oczekuje
Mój jak ona orzeł kłamie
Pełny obłędu grzech łapie łkając nią
Człowiek bólu poszukuje psa
Z lękiem płacze ponura niczym to rana
Przeznaczenie domu odchodzi
Czarni ludzie idą wściekle
Grzech szaleństwa śni z lękiem o was
Ponury wbrew wszystkiemu kusi bolesną zbrodnę
żelazna noc płonie
Rozpacz szatana na bezradnej samotności umiera
Z wahaniem jest bluźnierczy absurd
Jego kruka spotyka z lękiem zwodnicza świadomość
Płonie ostatnie miasto
Szybko przemija samotna rana
Upadła zemsta łapie w nikim zepsutą burzę
Ostatni raz patrzy na to demon
Rozpad ostrożnie płacze
Wilk po pięknym słońcu nie płonie
Róża obłędu spotyka w milczeniu wiatr
Z anioła kpi łkając chora rezygnacja
Kpi niecierpliwie skrwawiony wiatr z ulotnego kruka
Rozdarcie niszczy w samotnej rzezi zdradzieckie upiory
śmierć lochu szczególnie spotyka nią
Palącą ciemność piękny spotyka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz