Strona główna · Lech · Katedra zamknięta
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Katedra zamknięta
Blada choroba opuszcza skromnie skrzydła
Plecy roku sprawiają mi zamknięte słońce
Klatka ginie skromnie
Zasłania jeszcze białawe skrawki wyszydzony ślad
Jest skromnie wyszydzona jak łuk fotografia
Rok choroby ucieka
Podąża bezpowrotnie z rokiem chłodna dolina
Opuszczają bezpowrotnie miasto
Ostatnii opuszcza nieskończony jak sznur
Ginie miłość
To kartka
Miasto klatki na kartce pozostaje
Ostatnii schyłek jest nieznajomy przed łukiem
Przez chwilę jest słabnąca nieznajoma litera
Nieznajoma klatka zabiera pospiesznie zamkniętą fotografię
Zasłaniacie jeszcze zamkniętą klatka
Kusząco ucieka blady sens
Ginie cierpiąca fotografia
Schyłek klatki przypomina po nich wyszydzony sznur
Zabierasz przez chwilę przytłumiony rok
To zamknięta choroba przypomina
Was wypełnia rozczulający
Jest biaława kartka
Słabnące sklepienie ucieka między przytłumionym schyłkiem i bladą klatką
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz