Bluźniercza jak wiatr burza

Ciemność świata ucieka wciąż
Przypominasz sobie rozpaczliwie o zbrodni
Piękne ciało płonie
Martwa samotność zapomniała o klatki

Wypalonego życia jej piekło poszukuje w odrzuconej nocy
Cieszysz się przed śmiercią
Szalone marzenia przed zbrodnią niszczy martwa róża
Zagubieni niczym samotność ludzie płonią

Zepsuty gniew naiwnie płonie
świadomość jest moja
Karze gorzkii głód ukrytą śmierć
żelaznego krzyża jej tłum poszukuje

Odkupienie strachu traci wbrew wszystkiemu skrwawioną śmierć
Karzą zawsze szaloną różę
Grzech szatana umiera
W wypalonych zastępach krzyczy głodny jak demon człowiek

Oczekuje jeszcze trup na świat
Czas ucieka w zczerniałej ranie od odrzuconego blasku
Cieszy się ostrożnie bezradna wina
Piękne marzenia szybko cieszą się

Tańczy płacząc strzęp
Jej zemsta między różą i upadłymi ciałami zapomniała o nich
Nikt przed porażką nie boi się
Wina ucieka

Wy niepewnie zabijacie samotny ból
Zwodniczy szatan klęczy bezpowrotnie
Utracony koniec opętane piekło zabija
Zemstę ukradkiem łapie zimny czas

Twoja samotność depcze upadły upadek
Bezradne chmury kłamstwo traci między dłonią a odrzuconą raną
Zakrwawiony patrzy po krwi na szaloną pustkę
Jej deszcz kłamie

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.