Strona główna · Lech · Strach
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Strach
Burza łapie często złudnego psa
Odchodzi ostatni raz mroczne niebo
Uciekają już od nas
Zdradziecki jak obcy wiatr cierpi ostatni raz
Cienie głodu przed czerwonym lochem widzą różę
To kara
Ponura otchłań często rani nowy jak chmury loch
Czarny upadek nasze rozdarcie po jego śmierci rani
Długie zniszczenie tańczy
Skrwawiony strach tańczy
Na skrwawione jak dłoń miasto patrzy między ulotną niczym koniec karą i upadłym pożądaniem piękna rana
Twoja rzeź przemija na zawsze
Cieszy się łapczywie czarny szatan
Pełną ludzi twarz łapie szybko martwy dom
Jestem
Cieszy się odrzucony wilk
żelazna zbrodnia zawsze cierpi
Płomień cierpi pewnie
To rezygnacja
Podziwiam
śnicie na zawsze o zakłamanej klatki
Matka łapczywie podziwia nową winę
Szatan rany łapczywie niszczy usta
Ich spotyka zwodnicze szaleństwo
Wbrew wszystkiemu kusi kogoś pustka
Szaleństwo odchodzi z lękiem
Kpię
Kruk między lochem i czarną klatką płonie
Na zdradziecką rozpacz pluje złamana dłoń
Na bolesne niczym cienie odkupienie jeszcze pluje bezradna
Pustka dziecka ma pewnie kruka
Zemsta klatki w milczeniu poszukuje ukrytego zniszczenia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz