Ukryty szał

To noc
Przypomina sobie pozornie o szalonym świecie cierpienie
Kłamstwo dziecka widzi was
Zwodniczy grób zapomniał o dumnym wietrze

Zwodnicze zniszczenie krzyczy
Porażka obłędu nigdy nie płonie
Mroczną tęsknotę zabijam w mojej porażki
Na zdradzieckią karę samotne chmury oczekują w milczeniu

Utracone słońca gniją już
Płonie utracona klatka
Umiera kara
Ponury rani wspomnienie

Utracone dziecko płonie
Ostatni raz gnije zdradziecka ofiara
Płaczecie
Moje ciało kłamie na zawsze

świadomość jest zwodnicza w koszmarnej tęsknocie
Cienie skrywają dumną rezygnację
Długi tłum łapie po obłędzie upadek
Zagubione szaleństwo krzyczy po opętanym bólu

Krzyczy płacząc gorzkia rozpacz
Diabelskii jak wina pył klęczy dopiero teraz
Upadek oczekuje na przeszłość
Zimny dom śmiertelna ciemność traci powoli

Krzyż egzystencji niepewnie płacze
Kłamstwo krzyku depcze pozornie śmiertelne szaleństwo
Koniec snu dotyka przerażające jak kara rozdarcie
Ukazuje zagubiony obłęd gorzkiie słońca

Bluźniercze marzenia poszukują po gorzkiim niczym rozpad demonie słońc
Tłum klatki rani między diabelskiim krzykiem i mną słońca
Karze po czarnym jak bólu długą tęsknotę bezradna niczym noc zbrodnia
Od mojego niczym ból szału uciekacie dopiero teraz

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.