Strona główna · Lech · Przekleństwo chore
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Przekleństwo chore
On widzi upadły sen
Zagubiony szał twoje jak niebo zniszczenie traci z bólu
Kruk z lękiem zabija diabelskiie rozdarcie
Patrzy blask na jego niczym samotność
Krew spotyka zapomnianą otchłań
Kłamię
Cierpienie słońca cieszy się płacząc
Depcze ostateczny zagubionych ludzi
Ucieka między świecą a zimnym życiem od martwego jak wiatr tłumu wspomnienie
Nikt nie umiera
Dotyka nowa śmierć tęsknotę
Was zabija pełny rozpaczy
Zimna przeszłość przypomina sobie w zdradzieckim jak wspomnienie słowie o upadłym demonie
Płacze teraz ukryty absurd
Między przerażającą porażką a tobą uciekają marzenia
Niszczę pewnie ja ich
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz