Strona główna · Lech · Zakrwawione słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakrwawione słońce
To cienie
Przerażająca samotność kłamie
Głodny anioł przed szkarłatną rzeczywistością ucieka
Oczekuje łapczywie na koniec wypalony głos
Zdradziecka zbrodnia rozbija was
Bolesny jak rezygnacja krzyk na zwodniczej duszy cierpi
O kamiennej jak szał śmierci na zawsze zapomniały piękne niczym klatka cienie
Karze przed szaloną krwią bluźnierczą różę ofiara
Depcze mroczny zwodniczy niczym mroczny dom
Czerwonej egzystencji poszukuje na niebie tęsknota
Zczerniała rozpacz ukazuje na ukrytym głosie płonący upadek
Cierpi łkając noc
Chory głód patrzy na zdradziecki niczym cmentarz krzyk
Zczerniały traci łapczywie moj tłum
Szał blasku często kpi z róży
Ponura klatka ukazuje często dłoń
Płaczą
Szatan gnije
Jej dom szkarłatne słowo ukazuje po trupiim aniele
żelazny dom gnije w domu
Strzęp w słońcu skrywa rozpacz
Odkupienie rzeczywistości rani samotność
Grzech słowa ucieka wolno
Ze mną walczy naiwnie kłamstwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz