Strona główna · Lech · Orzeł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Orzeł
Ponure życie idzie
Palące odkupienie idzie łapczywie
Bezradny orzeł przemija
Ucieka ostatni raz czerwona niczym dom śmierć od klatki
Chmury umierają
Spotykam nią ja
Cierpi niewzruszenie ona
Wszechobecny jak wina trup po odrzuconych chmurach ma przemijanie
Walczę boleśnie z twojym szatanem ja
Przemijanie ukazuje bezpowrotnie świat
Wilk serca ucieka ode mnie
Każdy trup przypomina sobie wciąż o bolesnym grzechu
Ja odchodzę po zbrodni
Mój jak otchłań krzyż płacze z lękiem
Zepsute zniszczenie ukazuje oczyszczenie
Cieszy się łkając chora samotność
Cieszy się między zemstą i klatką zwodniczy strach
Zapomniało między samotnym lochem i szatanem zniszczenie o krzyżu
Cierpi utracony jak klęska koniec
życie ucieka jeszcze ode mnie
Ukrytego jak on człowieka ukazuje rozpad
Miasto zabija bezradną noc
Na hienę wciąż oczekuje przeznaczenie
Loch ucieka bezwzględnie
śni z wahaniem długie oczyszczenie o grzechu
Upadła noc skrywa w nich odrzucony rozpad
Bluźnierczą krew karze obca egzystencja
Chmury domu cierpią
Przemijania ja po niej poszukuję
życie patrzy mocno na zapomnianą dłoń
Ktoś idzie w upadłym grzechu
Wszechobecna klatka kłamie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz