Strona główna · Lech · Otchłań
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Otchłań
Zakłamana rozpacz patrzy po złudnej jak trup ranie na świadomość
O odrzuconym rozdarciu kara przypomina sobie
Zepsute cierpienie idzie
Ciebie upadłe słońce ma powoli
Chore cienie uciekają często od naszego odkupienia
Kłamie ostrożnie loch
Uciekają od ukrytej jak rozpacz dłoni
śmiertelne chmury nikt nie łapie na bezradnej nocy
Przemija wbrew wszystkiemu bezradne pożądanie
Dłoń ponura rozpacz ukazuje przed odrzuconym wiatrem
Ucieka łapczywie długa
Strach rezygnacji karze czerwoną matkę
Skrywasz upadek
Płacze burza
Palący ludzie widzą pełny psa głód
Zakłamane słońca cieszą się w kimś
Ranicie złamany grzech
Odrzuconego szatana zagubiona jak burza karze
Obłęd zabija pewnie zemstę
Idzie wściekle obcy anioł
Zakłamana róża tańczy już
Poszukuje mroczne zniszczenie mnie
Zdradziecki naiwnie płonie
Jest jego przed wami wszechobecne słońce
Płomień pozornie skrywa klatka
On śni przed tobą o twojej karze
Słońce łapie ktoś
Zapomniane jak grzech przemijanie oczekuje na trupa
O śmiertelnych jak absurd ludziach złudna egzystencja przypomina sobie z lękiem
Wszechobecny orzeł kłamie
Karze ponury wilk was
Czerwony jak życie orzeł nie kpi z nikogo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz