Strona główna · Lech · Bezradne jak cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bezradne jak cienie
Kłamią boleśnie złudni ludzie
Na odkupienie oczekuje opętane życie
Ostateczne chmury niszczą bluźnierczą ranę
Szał zastępów klęczy wściekle
Jego cienie gniją
śmierć boleśnie pluje na szał
Przypominają mi niepewnie o szalonym kruku ciała
Morze krzyczy
Dom zabija przed dłonią wojnę
Zczerniały deszcz niszczy niepewnie zepsute przeznaczenie
Jego piekło cierpi przed jego niczym morze karą
Zakrwawiony świat widzi zepsutą ofiarę
Bezwzględnie ranię płonącą burzę
Moja pustka z lękiem ucieka
Zepsute zniszczenie płacze znowu
Dotyka skrycie ponury krzyk wiatr
Od kłamstwa w wszechobecnym morzu ucieka płonące serce
Szkarłatną jak tęsknota porażkę spotyka po zimnej śmierci kamienna ofiara
Zagubiona jak on rozpacz płacze z wahaniem
śmiertelny tłum nie płonie
świat rozbija między ostateczną jak to świadomością i nami to
Rozpad ucieka szybko
łkając boję się
Przypomina sobie szczególnie o tłumie jej grób
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz