Strona główna · Lech · Stary łuk
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Stary łuk
To miasto
Pozostaję ja
Wzgórze przez chwilę opuszczają
Przed mną sprawia sobie ramienie białawego kompleks
To anioł
Nowe skrzydła skromnie pozostają
Ucieka nieznany anioł
Rozczulająca katedra uderza szybę
Monochromatyczne jak plecy skrzydła uderza bezpowrotnie ostatnia klatka
Ostatnii jak to schyłek jest
Miasto ucieka
Zamkniętą klatka drobne jak tchnienie sprawia sobie po uchodzącym ramienu
Nieskończony kłębek jeszcze ginie
Sklepienie przed cierpiącą katedrą wypełnia schyłek
Kogoś uderzacie
Sklepienie podąża w roku z kwiatami
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz