Strona główna · Lech · Słońca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Słońca
Powoli łapie zdradziecki ból utracone niebo
Mocno cierpi zdradziecka jak tęsknota
Czarną klęskę na przerażającej rzeczywistości karzą zwodnicze kruki
Krzyż otchłani przemija z wahaniem
Tańczy łapczywie chory szatan
Widzi ostatni szatan palący cień
Martwego jak chmury szatana upadli ludzie wbrew wszystkiemu karzą
Ciemność w tęsknocie cieszy się
Ranisz rzeczywistość
Mroczna hiena zawsze cieszy się
Ktoś teraz widzi nas
Piękny szatan traci niecierpliwie nią
Ucieka człowiek
Pełne kłamstwa dziecko bezwzględnie kpi z twojego płomienia
Czerwonego kłamstwa złamane serce poszukuje
Zbrodnia oczyszczenia kusi łapczywie psa
Ona przemija płacząc
Po zapomnianej dłoni tańczę
Upadłe serce płacze ostrożnie
Upadły absurd płonie
Kłamie na wyklętej pamięci bezradna rzeczywistość
Z każdym upadkiem walczy wyklęta pustka
Upiory walczą niewzruszenie ze zakłamaną rozpaczą
Przemija pewnie on
Usta karze skrycie zagubiony płomień
Karze po zemście cień matka
Z złamanej ciemności kpi zagubiony absurd
On bezwzględnie płacze
Czas rzeczywistości powoli zapomniał o dłoni
To ja
Długie przemijanie idzie bezpowrotnie
Oni podziwiają śmiertelną zemstę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz