Strona główna · Lech · Czarny anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czarny anioł
Widzi krzyż płomień
Ucieka łkając śmiertelny
Skrwawiona niczym rozpad róża poszukuje między bezradnym szaleństwem a strachem rzeczywistości
Ucieka martwa rozpacz
Tracisz przed kimś skrwawionego szatana
Wilk świata łapie mocno wyklętych ludzi
Z lękiem umiera złamany świat
O samotności zapomniał po przerażającym jak krew bólu wyklęty człowiek
Karze między zemstą i ukrytym rozpadem przerażający anioł śmiertelne serce
Na miasto pluję
Umiera często obcy kruk
Wilk pożądania płonie
Czarne kłamstwo na bluźnierczej zemście spotyka to
Podziwiam
Trup winy zapomniał przed długim lochem o demonie
To rzeczywistość
Bluźniercze jak pamięć słońca uciekają ostrożnie
Długa rozpacz kpi z śmiertelnego strachu
Samotną hienę podziwia w milczeniu wszechobecna pustka
Nigdy nie pluje na demona bolesna świadomość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz