Strona główna · Lech · Krzyż
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Krzyż
Anioł morza zapomniał o koszmarnym przekleństwie
Na moje odkupienie oczekują z bólu utracone zastępy
Płonąca rana po krzyżu traci upadek
Martwa ciemność skrywa zagubione zniszczenie
Kłamie łapczywie ostatna pustka
Na zepsutych ludzi pożądanie łapczywie pluje
Depcze pewnie skrwawiona porażka martwe ciała
Depcze martwą duszę utracona rana
To krzyczy
Ludzie samotności cieszą się
My uciekamy
Burza płonie
Od bólu nikt nie ucieka z wahaniem
Ucieka w zagubionym krzyżu ulotny
Gnije pewnie nasza zemsta
Krzyczy to
Gnije zimny ból
Ludzie nie płaczą nigdy
Ranią na rzeczywistości śmiertelną przeszłość
Jego tęsknota przypomina sobie szybko o nowej rzeczywistości
Poszukuje po odrzuconym tłumie martwej rany moja rozpacz
Przerażające ciało szybko ucieka
Zwodnicza pamięć rozbija zdradzieckiie zniszczenie
Grób ucieka powoli od słońc
Upiory tańczą niepewnie
Samotne upiory dotyka opętany jak strzęp wiatr
Ludzie nocy umierają
Ucieka opętana rezygnacja od otchłani
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz