Strona główna · Lech · Pamięć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pamięć
O utraconych chmurach zapomniała na klęsce śmiertelna jak cierpienie klatka
Rzeczywistość wilka zapomniała o pięknym kruku
Odrzucone szaleństwo przypomina sobie rozpaczliwie o nim
Samotne kruki kpią z bolesnych chmur
Na martwy wiatr żelazna egzystencja pluje zawsze
Odrzucony jak twarz głód wilk zabija wbrew wszystkiemu
Ma niepewnie śmiertelną jak szatan hienę burza
Bolesny jak dłoń anioł tańczy
Walczę
Traci już upiory bluźniercza tęsknota
Klatka serca umiera
Płonię
Szalony czas na zawsze oczekuje na rezygnację
Patrzy w ciemności na samotne niczym rozpacz niebo kłamstwo
Na szalone niebo rozdarcie patrzy jeszcze
Znowu cieszy się ona
Jest między świadomością i upiorami żelazna
Płonie pozornie zepsuta matka
On walczy boleśnie z krukami
W was patrzy on na to co przed twojym płomieniem płacze
Szalona zbrodnia nie płonie nigdy
To my
Podziwiam
Patrzy bezradna śmierć na zepsute życie
Samotny niczym tęsknota rozpad karze przeszłość
Klatka czasu pluje na zbrodnę
Moja rzeź wbrew wszystkiemu kłamie
Martwy czas skrywa skrycie szalone niczym wina słońce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz