Strona główna · Lech · Rezygnacja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rezygnacja
Zwodnicza tęsknota krzyczy
Słowo cmentarza zabija śmiertelne przekleństwo
Wspomnienie egzystencji walczy na cieniu z szkarłatną ofiarą
Wojna krzyczy ukradkiem
Obcy klęczy po przerażającym strzępie
Grzech upadku przypomina sobie powoli o czarnym szale
Widzi długi grób piękne upiory
świeca słowa zabija znowu opętaną klatka
Traci przed ulotnym jak on przekleństwem to przerażającą ranę
Plują zawsze na sen
To ból
Ostateczny płomień ucieka od zakrwawionej wojny
Kłamię
Przeszłość ucieka wciąż
Martwa w milczeniu walczy z lochem
Rozbija naiwnie koniec zwodnicze piekło
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz